مرغ دل

تو بيا تا عشق را باور كنيم                                   قصه مستي و مي از بر كنيم

گوشه عزلت نشينيم و بسي                            خون دل با اشك در ساغر كنيم

در تب عشقش خروشان گر شويم                       شكوه ها بر كار اين داور كنيم

سر به صحراها گذاريم نيمه شب                           درد دل با كوكب و اختر كنيم

عكس او در ماه بينيم و سپس                               از نبودش ديده ها را تر كنيم

روزها بر لوح دل اين نام او                                حك كنيم و اين قفس زيور كنيم

ترك جسم و جان كنيم و در خفا                              آتشي در زير خاكستر كنيم

پنبه عقل و خرد را بر زنيم                                      هم جوارش آتش و آذر كنيم

گر كسي خواهد نمايد سرزنش                           گوش خود بهر نصيحت كر كنيم

تيغ ها بر دشمنانش بركشيم                                نسل بد خواهان او ابتر كنيم

هر كسي او را ستود و حمد كرد                          از سرش تا كفش پا را زر كنيم

آن چنان غافل شويم از حال خود                            زخم ها بر اين تن لاغر كنيم

جان فشاني ها كنيم و دم به دم                              گريه ها از دوري دلبر كنيم

چون فلك خواهد كه از هم بگسليم                     پشت قلب يكدگر سنگر كنيم

پاك گردانيم حساب خويش را                         عاري از هر گونه خير و شر كنيم

مرغ دل با خود نماييم هم صدا                          شكوه ها و ناله ها از سر كنيم

چون كه پيك مرگ آمد سوي ما                            آن زمان اين قصه را آخر كنيم

چهارشنبه دهم شهريور هشتاد و نه

10 صبح  چاه ملك

در نبودت ديده ام گريان شده                         اشك ها بر گونه ام غلطان شده

بغضي از غم ها گلويم مي فشرد                        از فشارش اين صدا لرزان شده

كس خريدار دل ديوانه نيست                              يا كه نرخ عاشقي ارزان شده

از چه رو كردي جفا با ما بگو                                 لاجرم كوي وفا ويران شده

درد دل كردي و رفتي سال ها                               شايدم درد دلت درمان شده

يك شكرخند تو دل را مي گشود                        چون كليدي بر در زندان شده

حلقه جادوي زلفت چون كمند                                     ناي بند حلقه رندان شده

عمر بي سامان من رفت و نماند                         از خزانش عقل من حيران شده

قلب تو آهن نباشد بي گمان                               اندرونش خاره اي پنهان شده

اين خبر را مي دهم با سرخوشي                          مرغ دل از دام تو پران شده

اوايل شهريور هشتاد و نه

چاهملك

ناله هاي روز آخر در اوج مستي،ياد كن                      از من درمانده ي بي جان و هستي،ياد كن

روز و شب آواره كوي سبكباران شدم                             دربه در گرديده ام در اوج پستي،ياد كن

ما به ساحل ننگريم و غرق عشقت گشته ايم             دم به دم از مردم بشكسته كشتي،ياد كن

ياد كن زان لحظه اي كه رانده بودي از جفا                          اين من ديوانه را از كوي رندي،ياد كن

خط بطلاني كشيدي بر دل زارم ،چرا                                ديده ات ناديد اين باده پرستي،ياد كن

از رقيبم خون دل خوردم بسي اما چه سود                  گريه ام ديدي ولي با وي نشستي،ياد كن

مرغ دل را بال و پر در آتش عشقت بسوخت                         هر زمان از آتش آهم برستي،ياد كن

حرف آخر اين بود،تا هستم و هستي بدان                من به وصلت دلخوشم ازمن گذشتي،ياد كن

اول شهريور هشتاد و نه

خانه مادري چاه ملك

روزها بگذشت و اين دل بستگي                                     كم نگشت و حاصلش شد خستگي

گرچه عمر من به سختي مي گذشت                              چون نسيمي يا شراري مي گذشت

درد عشق او هميشه يار بود                                                     از غم هجرش دلم بيمار بود

هر شبي را كه به مه من بنگرم                                                صورتش گويي درونش بنگرم

ديده ها بر هم نهم آهي كشم                                          نقش زيبايش به رويا مي كشم

خاصه وقتي كه زعشقش بي امان                                در پي اش گردم به هر سو من دوان

هر دم از يادش بگيرد اين نفس                                        ديده ام پر خون و سينه چون قفس

حسرت رويش چرا اين سان كند                                         دوري و هجرش مرا بي جان كند

خسته گشتم من زدوري و فراق                                             گريه و زاري و شيون از فراق

چون كه نيكو بنگرم مجنون منم                                      عاشق و سرگشته و دل خون منم

عهد كردم من دگر عاقل شوم                                                 با نبودش خو كنم غافل شوم

ديگر از فردا نگردم در پي اش                                                بر كنم زو دل نباشم در پي اش

اي خدا اين ديده ها بيمار نيست                                     يا كه اين بنده بسي بي عار نيست

مرغ دل در عالمي گرديده است                                         عاقلي بعد از جنون بگزيده است

چهارشنبه دهم شهريور هشتاد و نه

مصادف با بيست و يكم رمضان

چاهملك خانه مادري

شبي ديدم بخوابي خوش، كه يارم در كنارم بود 

شراري زان رخ ماهش، چراغي در سرايم بود

سراسر صحبتي خوش بود، كنار آن مه زيبا                

دودستش دردودست من،نگاهش درنگاهم بود

تمام حرف هايش را، بگوش جان، شنيدم من                

 حديث عشق جاويدش، سراسر بر لبانم بود

به لبخندي چه جانانه، غم هجرش زيادم برد                 

كه آن لعل شكر خارا، به هر دردي دوايم بود

زجادوي دو چشم او ،دل و دينم به او دادم                  

 خمار نرگس مستش ،غزل خوان فراغم بود

زبوي عطر گيسويش، قرار دل، زكف مي رفت             

تماشاي خم زلفش، بهاري در خزانم بود

همه دردم به او گفتم، ز هجرش ناله ها كردم              

 از آن دوري كه مي گفتم، فغاني در صدايم بود

ولي از ناله هاي خود، ز رويا برجهيدم من                  

چو فارغ گشتم از رويا، اميدي در خيالم بود

و مرغ دل به اميد است كه بار ديگر اين گويد            

 شبي ديدم به بيداري، كه يارم در كنارم بود

بامداد سه شنبه بيست نهم بهمن ماه هشتاد و هفت

زيرزمين منزل قاسمعلي سلمان

نگارا تو، دل ما را شكستي                                ره ميخانه را، جانانه بستي

تو ديدي درد ما را و، نهايت                       نهادي دست بر دست و، نشستي

ندانستم چه شد ما را، كه آخر                    به بد نامي رسيديم و، به پستي

همي دانم كه آن شب، از سر شوق           سبو بشكسته ام، در اوج مستي

بيا جانا، ره ميخانه بگشا                             كه عهد خوبرويان را، شكستي

بيا ميخانه و آرام جان باش                  به آن عشقي كه در دل، مي پرستي

چو مرغ دل سحر گه، پر گشودم                 سراسر گشته ام، در كل هستي

نجستم من، دوايي بهتر از مي                      براي درد قلبي كه، شكستي

نوزدهم ارديبهشت هشتاد و هفت

چاهملك

به وقت مستي و ديوانه بودن                                    پي آن گوهر دردانه بودن

و هنگام شباب و شادماني                                  گه زيباي عيش و شادكامي

به دوران خوش دل را سپردن                                حديث مطرب و ميخانه گفتن

شراب عاشقي در جام ديدن                                 و عكس روي او در ماه ديدن

گه احياي اوقات شبانه                                       به سيل آن سرشك بي بهانه

به آن راه دراز بي نهايت                                     بدان رندان مست بي شكايت

خداوندا به تيشه، ضرب فرهاد                                كه كوهي را بياورده به فرياد

به آن دل دادن وامق به عذرا                             كه عاشق شد بزد دل را به دريا

به آن مجنون كه چون ليلا ببيند                          همي جز خوبي از يارش نبيند

كه راه كوه و صحرا برگزيند                                     به پيش آهوان سكني گزيند

به آن نقشي كه او بر خاك ميزد                               ز عشق دلبرش فرياد ميزد

به آن بيژن كه هر شب در ته چاه                            منيژه را طلب مي كرد با آه

بدان خسرو كه شيرين در برش بود                     هواي عاشقي اندر سرش بود

خداوندا به نيكان تو سوگند                                   به ياران هميشه پاي در بند

نباشد معصيت در كوي مستي                       رود عاشق به سوي مي پرستي

ببخشا تو ز رحمت عاشقان را                            به حكمت شاد كن ديوانگان را

كه مرغ دل، به اميد تو ماند                                 تو را، پشت و پناه خود بخواند

24/12/86

چاهملك

در جهان و در درونم، هر نگاهي خوشتر است

آنكه در قلبم نشيند هر صباحي، دلبر است

ساقي و ساغر به كوثر، در نگاهش ديدمي

خوب مي ديدم به چشمش، در پياله كوثر است

آن شب هجران چنان فرسود اين جان و تنم

گوييا هر لحظه اش، چون دشنه و چون نشتر است

آن شب سرد زمستان، وه چه سنگين مي گذشت

حاليا بار غمش از كوه ها، سنگين تر است

او زروي تجربه با من، چنين بد تا نمود

از همين كارش مرا آه سحرگه، كيفر است

چون گنه زآهنگر بلخي پديد آيد به عمد

آنكه گردن مي دهد سهوا به شٌشتر، مسگر است

جان من آتش گرفت، در حسرت ديدار يار

خرمن خشكي بود جانم، نصيبش تندر است

زانتظار ديدنش، جان و دلم يكجا برفت

بي حديث، اينگونه جان دادن ز هجرش، بهتر است

كار دل بيهوده است، اما دگر، پندم مده

در غم هجرش مرا، ديوانگي ها، در سر است

بازي چرخ و فلك را، با مروت كار نيست

بار الها، چاره اي كن، ديده ام هر شب، تر است

از گليم خويش پا را ما فراتر، كي نهيم؟

كار صبر و لطف يزدان، از هر دوايي، سرتر است

مرغ دل را بال و پر در آتش عشقش، بسوخت

آتش دوزخ به پيشش، از شراري، كمتر است

نيمه شبي در اطاقم منزل حجت اسدي

نيمه اسفند ماه هشتاد و شش

بالاخره بعد از چند سال اين شعر را كامل كردم

بیت اول این شعر را توسط یکی از بهترین دوستانم فهمیدم که شاعرش مرحوم صادق سرمد میباشد و چون خیلی قشنگ بود تو این شعرم این بیتش را تضمین کردم.

چه خوش است، حال مرغي كه قفس، نديده باشد        

چه نكوتر آنكه مرغي، ز قفس پريده باشد

تا كه آن پرتو حسنش، بنشست، در دل من

دل من ز فرط شادي، سينه ام، دريده باشد

ز خدا طلب بكردم، كه به وصل او رسيدم        

و لباس شادكامي، به تنم تنيده باشد

قفس تنم چه تنگ است، به وقت دل سپردن

صنما توفرصتي ده، كه نفس بريده باشد

شده ام من عاشق او، نشدم چو لايق او 

ز غم نديدن او، كمرم خميده باشد

دل عاشقم شكسته است، به وقت رفتن يار                  

كه صداي اين شكستن، به فلك رسيده باشد

نفسم دگر بريده، پاي رفتنم نمانده                 

حاليا مثال خاري، كه به پا خليده باشد

مگرم آه سحرگه برسد به كوي دلدار 

چو بسان جوي خوني، كه ز دل چكيده باشد

شب دوريش محال است، كه رنگ صبح بيند   

تو خدا مودتي كن، سحرش سپيده باشد

چو بديدنم بيايد، اثرم دگر نيابد                      

دگران به او بگويند، كه ز تن رهيده باشد

چه خوش است گاه مردن، پي آن اسيري تن  

كه روم به آن جهاني، كه بشر نديده باشد

و به گوش من بخواند، چو فرشته اش بيايد     

چه حديث دلنوازي، زخدا شنيده باشد

مرغ دل تخلص من، عاشقي تخصص من                       

كه دل هميشه شيدا، به جهان پديده باشد

22/12/1386

چاهملك

در رحمت كه گاهي، باز باشد                  نه وقت كاهلي و ناز باشد

جهان با اين فراخي، سخت تنگ است    اگر غم با دلت، دمساز باشد

چو سينه برگشايي از غم دل            نه جاي گفتنش، چون راز باشد

خوش آن باشد به وقت ديدن يار         كه لبخندي تو را، همساز باشد

نفس بگرفت در وصفش، چه گويم          به غايت صحبتش، آواز باشد

چو نيكو بنگرم، هرگز ندانم             كه اين جمله، كي اش آغاز باشد

صداي يار من جانا، چه زيباست           نواي عود و چنگ و ساز باشد

درون آن سخن ها، پر گشودم           كه عشق من، همه پرواز باشد

بسي زيبا بود وقتي كه يارم               شبي را تا سحر، همراز باشد

زهر در او سخن ها گفت، ليكن             گمان كردم كه او، طناز باشد

دعا كردم كنار من، بماند                     ندانستم كه اين، يك آز باشد

و در آخر به من، او اينچنين گفت       كه بي شك مرغ دل، غماز باشد

جمعه شب بيست و سوم فروردين ماه هشتاد و هفت

در حال قدم زدن در خيابان نايين