در رحمت كه گاهي، باز باشد                  نه وقت كاهلي و ناز باشد

جهان با اين فراخي، سخت تنگ است    اگر غم با دلت، دمساز باشد

چو سينه برگشايي از غم دل            نه جاي گفتنش، چون راز باشد

خوش آن باشد به وقت ديدن يار         كه لبخندي تو را، همساز باشد

نفس بگرفت در وصفش، چه گويم          به غايت صحبتش، آواز باشد

چو نيكو بنگرم، هرگز ندانم             كه اين جمله، كي اش آغاز باشد

صداي يار من جانا، چه زيباست           نواي عود و چنگ و ساز باشد

درون آن سخن ها، پر گشودم           كه عشق من، همه پرواز باشد

بسي زيبا بود وقتي كه يارم               شبي را تا سحر، همراز باشد

زهر در او سخن ها گفت، ليكن             گمان كردم كه او، طناز باشد

دعا كردم كنار من، بماند                     ندانستم كه اين، يك آز باشد

و در آخر به من، او اينچنين گفت       كه بي شك مرغ دل، غماز باشد

 

جمعه شب بيست و سوم فروردين ماه هشتاد و هفت

در حال قدم زدن در خيابان نايين